Dit is in die natuurlike aard van die mens om God te maak pas binne-in reglynige menslike denk-kategorieë. Die mens se neiging is om alle onbegryplikhede van God se karakter plat te stryk. Dit is ‘n logiese, normale uitvloeisel van natuurlike denke aan die een kant, maar kan vernietigend wees aan die ander kant. Om God te maak pas binne-in ‘n menslike skema, kan vernietigend wees vir jou verhouding met God.

Menslike persepsie oor God se liefde, wil van God ‘n "Krismisvader" maak wat net geskenkies gee vir alle mense, niks teen iemand hou nie, en nooit enige lyding sal toelaat nie. Die natuurlike mens wil graag so ‘n God vir homself maak. Die neiging is daarom ook sterk te bespeur onder baie Christen-tradisies om alle verwysings na God as ‘n heilige God wat die sonde oordeel, as’t ware uit te stryk in hulle teologie, sodat God "meer aanvaarbaar is" vir die wêreld. Dit is in sy kern natuurlik niks anders as ‘n vorm van afgodsdiens nie.

Wat is die konsekwensie van ‘n god wat net liefhet en nie oordeel nie? As mens konsekwent is en ‘n persepsie koester van "‘n "liefdevolle god wat nie oordeel nie," eindig mens met ‘n god wat alles oorsien: "anything goes!" Hierdie godsbeeld aanvaar ten diepste nie verantwoordelikheid vir sonde nie. Maar meer vernietigend as dit, dit aanvaar nie God se heiligheid nie. Dit maak God se liefde dan profaan. As God se liefde beteken dat jy nie skuldig is t.o.v. die sonde nie en dat daar geen straf is vir die sonde nie, beteken dit dat God se liefde nie suiwer en heilig is nie. Dan sou dit beteken God akkomodeer dubbelhartigheid en afgodsdiens! ‘n Vader wat nooit sy kind tugtig nie, en die kind maar net laat begaan om te maak en breek soos hy wil, is nie werklik lief vir sy kind nie. En tog beteken ‘n vader se liefde om later die kind sy eie besluite te laat neem. Dit is vir ‘n pa hartseer as sy kind die verkeerde keuses in die lewe neem, maar dit sal nie liefde wees as die pa die kind vir die res van sy lewe ‘n marionet van die pa maak nie. God gee ook aan ons 1) die veilige ruimte van sy dissipline en 2) die vryheid om ons eie keuses te maak.

Die feit van die saak is dat geen mens onskuldig is voor God nie. Alle mense het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God. Alle mense verdien die ewige straf vir die sonde (Rom 3:11; 3:23). God skuld niemand niks nie. Dit is natuurlik nie ‘n boodskap wat die wêreld wil hoor nie. Hulle neem inderdaad aanstoot daarin. En juis dit is een van die vernaamste funksies van die Heilige Gees: dit oortuig die wêreld van sonde, geregtigheid en oordeel (Joh 16:8).

Mens hoor nie dikwels meer hierdie snykant van die evangelie in prediking nie, want dit val nie so lekker op die oor nie. Dit is nie wat die wêreld wil hoor nie. En tog verstaan mens die waarheid van die vernuwing van denke beter in hierdie lig. Ons moet God toelaat om ons natuurlike denke wat van nature nie die wese van God verstaan nie (omdat dit geestelik is en geestelik beoordeel word), te vernuwe (1 Kor 2:10-16; Rom 12:1-2). Dit is onmoontlik om God se karakter te verstaan vanuit natuurlike, menslike denke. Daarom is die evangelie vir die wêreld dwaasheid: 1 Kor 1:18 "Want die woord van die kruis is wel dwaasheid vir die wat verlore gaan, maar vir ons wat gered word, is dit die krag van God;" en 1 Kor 1:23 "maar ons verkondig Christus wat gekruisig is, ‘n struikelblok vir die Jode en dwaasheid vir die Grieke."

So, om terug te kom na die oorspronklike vraag: "stuur ‘n God van liefde mense hel toe?" Die antwoord het twee fasette:

2) Geen mens verdien om gered te word nie. Redding is volkome uit genade en nie verdienste nie. Alle mense verdien ten diepste om hel toe te gaan. Sonde moet gestraf word. Die loon van die sonde is die dood. God se karakter het nie verander in die Nuwe Testament nie. Die verskil is dat God die straf vir die sonde op Christus laat neerkom het vir die wat Sy soenverdienste aanneem. God laat dus mense wat in die sonde bly, hel toe gaan omdat God nie sonde kan oorsien nie en die ewige dood steeds die straf bly vir die sonde.

Philip du Toit

Bespreek dit hier.